Wuj Tarabuk trzymał w ręku jakąś kartkę. Była dokładnie pokryta pismem. Poznałem ją. Zapisano na niej wiersz. Wuj stworzył go na cześć Piruzy.

Tarabuk podszedł z wierszem do królowej olbrzymek i poprosił ją o przeczytanie utworu. Wierzył, że oczarowana nim królowa uwolni z więzów całą załogę.