a) Środki składniowe (należy podkreślić):

„Magnificencjo, Wysoki Senacie, Szanowni Państwo, Znakomity i Drogi Doktorancie!” -> apostrofa

„Jak, mówiąc o poezji rozpaczy i goryczy, ustrzec się fałszywych tonów w tej odświętnej, ale pogodnej atmosferze, w trochę teatralnych ramach akademickiej uroczystości? A także jak w ubogim i skonwencjonalizowanym języku historyka literatury oddać sprawiedliwość poezji, która - pożyczam tu słowa Różewicza - »nie wchodzi na miejsce innej i nie może być przez nią zastąpiona?«” -> pytania retoryczne

„A więc - porażenie wojennymi zbrodniami, bezbronność ofiar wobec katów, skażenie okrucieństwem i pogardą zagrażające także tym, którzy ze złem walczą, powojenna potrzeba ładu moralnego i niemożność uwolnienia się od okupacyjnych koszmarów, złudne nadzieje na sprawiedliwy, przyjazny człowiekowi porządek społeczny, potem trywialność konsumpcyjnego stylu życia” -> wyliczenia, epitety

 

b) Należy zaznaczyć:

potwierdzają słuszność wcześniejszych słów     są wyłącznie ozdobnikiem wypowiedzi

dopowiadają myśli autora przemówienia     stanowią puentę wywodu

są kontrargumentem do wcześniejszych argumentów

 

c) Zastosowane środki składniowe budują patos przemówienia oraz jego podniosły charakter.