Zrozumiano wreszcie, że ta dziewczyna nie jest zwyczajnym dzieckiem, lecz opinia ta była podzielona na dwa bardzo rozmaite głosy. Jeden obóz, złożony z matki i ciotek, oświadczył, że to jest dziecko wyjątkowe, niepospolicie mądre, dowcipne i odrobinę przekorne. Obóz drugi: niańka, służący i obcy, którzy widzieli i słyszeli to niemowlę starające się zagłuszyć lokomotywę [...] mówili po cichu, że jest to niemowlę pomylone, czarnooki diabeł, zbrodniczy berbeć, przedziwnie mądry, co swoim zachowaniem wstyd przynosi płci niewieściej.