Osoba mówiąca w wierszu to Juliusz Słowacki. Zwraca się do Zosi Bobrówny we wpisie do pamiętnika. Oboje przebywają na obczyźnie, jednakże podmiot mówiący nie ma możliwości powrotu do ojczyzny. Świadczą o tym dwa początkowe wersy utworu: "Niechaj mnie Zośka o wiersze nie prosi,/ Bo kiedy Zośka do ojczyzny wróci (...)".