Bohater liryczny jest na początku zachwycony pięknem i rozległością stepu. Zmierzch wzbudza jego niepewność, gdyż nie może dostrzec szczegółów swojego otoczenia ("Już mrok zapada, nigdzie drogi ni kurhanu"). Panująca cisza budzi czujność osoby mówiącej, która może usłyszeć niemal każdy odgłos w pobliżu. Ostatnia strofa wskazuje na poczucie osamotnienia podmiotu lirycznego - tęskni on za swoją ojczyzną, jednak nie może zmienić swojej sytuacji.