Nadawca mówi, że nie wykorzystał w pełni swojej młodości, kiedy przebywał jeszcze w ojczyźnie. Skarży się, że "prawie nie znał rodzinnego domu". Teraz tuła się po świecie, nie wiadomo gdzie konkretnie (gdzieś na morzu przed Aleksandrią) i tęskni za ojczyzną. Jego żal i smutek jest tym większy, że prawdopodobnie do ojczyzny nigdy nie powróci. Wszystko to sprawia, że wiersz ma bardzo smutny, nostalgiczny i pesymistyczny nastrój.