Przykładowe rozwiązanie:

Narrator po części tłumaczy zachowanie i wyjaśnia poglądy Cezarego Baryki. Dowodzi tego następujący przykład:

"Z czasem, im Baryka bardziej zagłębiał się w życie, im więcej poznawał ludzi i więcej obserwował faktów, w tym większą popadał niechęć do całego polskiego zespołu. Drażnili go wszyscy swym przywiązaniem do przeszłości, do owego smutnego „wczoraj” – i radosną świadomością; naiwną uciechą z pięknego „dzisiaj” [...] Cóż go mogło obchodzić stwierdzenie, że ta oto dziura w łachmanie jest nieuniknionym następstwem, najnaturalniejszym skutkiem takich a takich przyczyn – że ten oto wrzód, rana, strup przyschnięty, to jest dzieło i wina zaborców, za które oni odpowiadają. Baryka widział tylko dziury, łaty, łachmany, wrzody i strupy. Nadto – widział sińce i guzy zadane przez nową władzę, która usiłowała być mocną, nie słabszą od władzy zaborców. Nawet miejsca z pozoru zdrowe, kwitnące począł podejrzewać o wewnętrzną kiłę".

Tym samym powyższy przykład jest dowodem na to, że nie należy utożsamiać poglądów Baryki z poglądami narratora. Nie można także mówić, że zdanie głównego bohatera pochwala lub neguje, opowiadający bowiem nie staje po żadnej ze stron. Równoprawnie w dyskusji udziela głosu narodowcom, komunistom i Baryce.