Obiektywne okoliczności:

• "Siedzę na parapecie, wokół mnie porozrzucane zabawki, przewrócone wieże z klocków, lalki [...]".;
• "W domu jest ciemno, powietrze w pokojach powoli studzi się przygasa".
• "Nikogo nie ma [..]";
• "Za oknem - puste podwórze".;
• "Mam kilka lat, siedzę na parapecie, patrzę na ostygłe podwórze. Zgaszono już światła w szkolnej kuchni, wszyscy odeszli";
• "Pozamykane drzwi, opuszczone klapy, zasunięte rolety".

 

Subiektywne okoliczności:

• "Ciemność łagodnie spływa z nieba. Osiada na wszystkim jak czarna rosa".
• "Najbardziej dotkliwy jest bezruch: gęsty, widzialny - zimny zmierzch i słabe światło sodowych lamp, grzęznące w mroku w odległości zaledwie metra od swego źródła".
• "[...] cały zgiełk ciemnienia ucicha, tworzy gęsty kożuch, jak na stygnącym mleku. Kontury budynków na tle nieba rozciągają się w nieskończoność, tracą powoli ostre kąty, winkle, krawędzie. Gasnące światło zabiera z sobą powietrze - nie ma już czym oddychać. Mrok sączy się teraz przez skórę".
• "Jest jasne, że oto znalazłam się w pułapce, zamknięta".
• "Betonowe płyty podwórka nasiąkły mrokiem i zniknęły".
• "tylko moja obecność nabiera wyraźnych konturów, które drżą, falują, i to boli".

 

Subiektywizacja opisu pozwala na przedstawienie rzeczywistości w niezwykły sposób - buduje tym samym tajemniczy nastrój. Pokazuje także pozornie zwyczajne okoliczności, które - przefiltrowane przez wrażliwość narratorki - okazują się być nieoczywiste.