Przykładowo:

Życie wewnętrzne bohatera sonetów Mikołaja Sępa Szarzyńskiego wiąże się z ciągłym rozdarciem pomiędzy cielesnością a duchem: "Ten nasz dom - ciało, dla zbiegłych lubości / Niebacznie zajźrząc duchowi zwierzchności". Osoba mówiąca odczuwa swoją słabość oraz ma świadomość popełnionych błędów, na co wskazują słowa: "Strwożone serce ustawiczną żędzą, / I z płaczem ganię młodości mej skoki". Zauważa także, iż dobra doczesne oddalają człowieka od Boga. Kruchość człowieka, jego słabość podkreśla wyliczenie: "Wątły, niebaczny, rozdwojony w sobie". Dramatyzm sytuacji podmiotu lirycznego buduje świadomość, że grzeszne ciało może doprowadzić do zguby i grzechu, "Zawodzi duszę, której wszystko mało". Treść życia wewnętrznego wiąże się więc z niepokojami człowieka, który musi się ciągle przeciwstawiać zagrożeniom i złu.