Przykładowo:

Śmierć można w pewien sposób utożsamiać z osobą kochanki poety. Wskazuje na to sposób jej przedstawienia: jako pięknej, młodej kobiety, o której podmiot liryczny wypowiada się z nieukrywaną czułością, zachwytem. Jest ona dla niego źródłem wytchnienia, ponieważ uśmierza cierpienie osoby mówiącej.