Czas przed śmiercią:

Nadchodzi rok nieistnienia, nadchodzi straszne bezkwiecie, 
W tym roku wszystkie dziewczęta wyginą niby motyle, 
Ja pierwsza blednę samochcąc i umrzeć muszę za chwilę - 
I już umieram - o, spojrzyj! - i już mnie nie ma na świecie! 

 

Czas po śmierci:

Ucz się pożądać mej śmierci, ponętne pieścić nietrwanie, 
Całować mrzonkę, co dla cię kształt ust czerwonych przybiera, 
I wierzyć w radość mych cieni i w oczu mych obcowanie: 
Nie widzi, jeno obcuje ten, co naprawdę umiera. 

Uczył się kochać umarłą, pieścił dłoń, której nie było, 
Całował oczy zamknięte, każdą powiekę z osobna, 
Porozumiewał się z piersią jak z pełną pieszczot mogiłą 
Ale nie wiedział, co czuła, bo nazbyt była zagrobna. 

Czy czujesz moje pieszczoty i pocałunki, i radość? 
Czyli nie bolą cię mroki i nieistnienia nadmiary? 
O, wyznaj wszystko do końca. uczyń tęsknocie mej zadość, 
Zadrżyj z miłości pośmiertnej, jeślić dostępne jej czary! 

Czemuż tak wątpisz o zmarłej? Wszak już do cudów nawykam. 
Miłości jestem posłuszna i szczęściu się nie opieram! 
I czuję twoją pieszczotę, i coraz bardziej zanikam, 
I czuję twe pocałunki, i coraz bardziej umieram.