Przykładowe rozwiązanie:

Faust jest bardzo nieszczęśliwy. W jego życiu pojawia się mnóstwo paradoksów, które tworzą konflikt tragiczny. Każda podjęta przez niego decyzja będzie przyczyną jego cierpienia:

"W każdym ubraniu będę czuł boleśnie,
Jak mnie to ciasne, ziemskie życie dławi.
Za stary jestem, by się tylko bawić,
Za młody, by o niczym nie śnić."

Jest znudzony i rozczarowany tym, że świat nie może mu już niczego zaproponować ("Co może świat mi jeszcze ofiarować?"). Jego życiem kieruje skrajny pesymizm. Każdy dzień przynosi przerażenie, rozpacz, ból i smutek. Mówi:

"Budzę się rano z przerażeniem
I bliski płaczu wiem na pewno,
Że ani jedno znów marzenie,
Nie spełni mi się ani jedno!"

Jest także zmęczony ciągłą bezsensowną walką, jaką toczy z życiem. Czuje ciągły niepokój, który nie daje mu spokoju także w nocy. Jedynym wybawieniem z tej patowej sytuacji, według Fausta jest śmierć:

"Z lękiem zapadam w sen cherlawy
I odpoczynku nie zaznaję,
I dręczą mnie koszmarne zjawy.
(...) Tak więc ciężarem jest dla mnie istnienie,
Życie ohydą, a śmierć wybawieniem."