Rozwiązanie:

Gdzie nie posieją mnie – wyrosnę.

Nigdzie mnie nie ma, jestem wszędzie,

Na białym śniegu sadzę wiosnę

I wciąż śpiewają me łabędzie.

 

Jedyna prawda ma w kaprysie: 

Choć ten sam – zawsze jestem inny,

Kocham me każde widzimisię

I żyję sobie wciąż dziecinny.

 

Tak długo w wino zmieniam wodę,

Aż mi się urwie ucho dzbanka;

Wtedy pić będę mą pogodę 

Ja: uśmiech, traf i niespodzianka.