Podmiot liryczny zwraca się do matki. Mówi o tym, że nie powróci z wygnania, jednak bardzo tęskni za swoją rodzicielką: "Oczy zwraca ku tobie... więcej nic nie może, / Tylko spojrzeniem tobie smutek swój tłumaczy". Osoba mówiąca jest zdeterminowana, nie godzi się z niewolą: "Lecz woli konający - nie iść na obrożę". Podmiot prosi matkę o wybaczenie, wie jednak, że nie może cofnąć się z raz obranej drogi.