Pewnego dnia dzbanek do zaparzania herbaty, służący teraz jako kwiatowa doniczka, usłyszał, że roślina potrzebuje więcej miejsca. Zatrwożył się, ale przecież nie mógł nic zrobić. Cały drżał na myśl o tym, co teraz będzie. Na wpół przytomny rozważał, jak krótko mógł być użyteczny. To było wstrząsające zdarzenie. Jakoś przeżył okropny ból, który mu zadano, by rozbić jego porcelanową skorupę. Rozpadł się na okruchy. Cóż, musiał się pogodzić ze swoim żałosnym losem. Przyjął go w pokorze. Przecież nie mógł liczyć na nagrodę. Nie oczekiwał również słów uznania, chociaż na nie zasłużył. Kobieta bez wahania wyrzuciła go na podwórze, gdzie leżał na wietrze i mrozie, w słońcu i w deszczu, a swoim wyglądem zupełnie nie przypominał najważniejszego kiedyś naczynia w herbacianym serwisie.