A. W przytoczonym fragmencie zjawiskiem charakterystycznym dla twórczości Barańczaka jest paradoks. Ma on związek z opisem powietrza, którym oddychają wszyscy ludzie, ale także się nim duszą. Zabieg ten powtarza się w dwóch ostatnich wersach: powietrze zostaje określone  jako niewidoczne i obecne, przejrzyste oraz gęste. Fragment pokazuje, iż coś oczywistego może stawać się także wielkim ciężarem dla człowieka.