Jeśli co wiecznie przetrwa, to ten wiersz jedyny;

Słów, w których żyjesz, w których żyć będziesz już zawsze. / Wbrew śmierci, zapomnieniu - dwom potężnym wrogom [...]

W śmierć jak w sen odejść pragnę, znużony tym wszystkim [...]

Znużony - odejść pragnę; lecz chęć w sobie dławię:

Jeśli umrę, sam na sam  z światem cię zostawię. 

Nie ma miejsca we wspólnej dwojga serc przestrzeni / Dla barier, przeszkód [...]

Haniebnym marnotrawstwem sił ducha i ciała / Jest żądza, gdy osiąga cel [...]

Żądza, raj obiecując, wiedzie w otchłań piekła.