Michał Głowiński zauważa, że Owidiusz opowiada o Narcyzie w dwojaki sposób. Z jednej strony opowiada o nim jako o mitycznej postaci z odległych czasów, której sytuacja jest powszechnie znana i zamknięta. Z drugiej zaś strony Narcyz staje się dla niego rzeczywistym bohaterem dramatu. Na pierwszy plan wysuwają się jego uczucia i dramat.