Fragment ten rozpoczyna się słowami:

Mieszkaliśmy w małym, brudnym pokoju, ojciec był już w obozie, a my nie mieliśmy co jeść. (...)

Kończy się zaś: - To już prawie wszystko. Prawie... Bo wiesz, kiedy matka przycisnęła mnie skrzydłem drzwi do ściany, ja nie wiadomo kiedy chwyciłem ręką klamkę i trzymałem ją mocno, choć i bez mej pomocy byłyby się nie zamknęły, gdyż były to ciężkie drzwi, a podłoga nierówna.

 

Fragment ten mówi o głodzie, zimnie i ubóstwie, w jakim żył chłopiec z matką w pokoju w getcie warszawskim. Dominującym uczuciem był jednak nieustający strach przed aresztowaniem i wywiezieniem do obozu lub po prostu śmiercią z rąk hitlerowców.