W tekście pierwszym zastosowano nieoficjalną odmianę języka, ponieważ zawiera ona następujące cechy:

• wykrzyknienia (Mówię Ci, świetna!)
• wyrazy nacechowane uczuciowo (świetna);
• wyrazy potoczne (korki);
• przewaga zdań pojedynczych (Inaczej z wyjazdu nici.);

 

 

W tekście drugim zastosowano oficjalną odmianę języka. Zawiera ona następujące cechy języka oficjalnego:

• zwroty charakterystyczne dla stylu oficjalnego (Szanowni Państwo);
• wyrazy, zwroty urzedowe (potwierdzenie rezerwacji);
• słowa neutralne uczuciowo (osoby chętne);
• zdania w stronie biernej (Nacisk został w nim położony na zaprezentowanie aktorskiego kunsztu (...).);