a)

Fragmenty wskazujące na motywację postaci do tworzenia:

- Pisanie to moja pasja (...).

- Wszystko już było - wyraził się zwięźle Edzio. - Ale mnie nie było.

- Literatura się skończyła - mówił tymczasem Edzio. - Teraz, żeby napisać książkę, nie trzeba mieć pomysłu. Wiesz, co odkryłem, patrząc na półki w księgarniach, pełne wspomnień różnych aktorów i piosenkarzy? Że JA jestem pomysłem. Piszę pamiętnik. I nie przeszkadzaj, bo cyzeluję właśnie okres przedszkolny. Sama prawda.

 

- Swoją drogą też mógłbyś opublikować wspomnienia (...).

- Po pierwsze, JA nigdy nie opublikuję wspomnień. A po drugie, radziłem sobie - powiedziałem urażony i na dowód przyniosłem do kuchni bury notesik z wytłoczonym złotym napisem "Pamiętnik".

 

Fragmenty ukazujące bohaterów w trakcie tworzenia:

Nie umarł. Siedział w potoku kartek i zeszytów, z ołówkami założonymi za uszy i papirosem w zębach. Kłęby dymu rzuciły się na mnie jak bulteriery.

Całą noc starałem się odświeżyć wspomnienia. Gdy już w końcu zasnąłem, przyśniłem się sam sobie w stroju Zorro i z najładniejszą koleżanką z klasy u boku, tą, która chodziła z tym głupim Markiem.

 

b)

Bohaterowie mają tak naprawdę niewielkie możliwości twórcze. W gruncie rzeczy powinni przedstawiać fakty ze swojego życia i unikać nadmiernego koloryzowania. Ktoś może przecież zweryfikować autentyczność przedstawionych w pamiętniku wspomnień.

 

c)

Proces tworzenia przedstawiony w wierszu Szymborskiej wydaje się być prosty i następować bez większego wysiłku. Poeta ma nieograniczone możliwości twórcze i całkowią władzę nad tym, co tworzy. Inaczej jest w przypadku tworzenia pamiętnika. Jest to mozolna praca oparta głównie na przypominaniu sobie istotnych faktów z własnego życia. Nie ma tutaj miejsca dla wyobraźni.