W wierszu panuje tajemniczy, zaczarowany nastrój. Rzeczywistość w nim przedstawiona wydaje się być odrealniona, surrealistyczna. Przypomina bardziej sen niż jawę. Świadczą o tym metafory: "nalewa w szklane ciało/srebrne kropelki głosu", "światłem/ zapełnia się i szkląca/ przejmuje w siebie gwiazdy/ i biały pył miesiąca".