a) W obu monologach artysta ma moc sprawczą. Staje się on przewodnikiem ludzi, zaś jego talent ma niezwykłą siłę, która wpływa na rzeczywistość.

b) Konrad prosi Boga o rząd dusz, ale jednocześnie buntuje się przeciwko Niemu, uważa, że jest równy Stwórcy. Z kolei Kordian wyraża mniej radykalną postawę, ponieważ zastanawia się, czy mógłby być jak Bóg. 

c) Korad uważa, że przeciętni ludzie nie są w stanie dostrzec potęgi jego pieśni. Kordian nie podkreśla w tak dobitny sposób swojej wyższości nad innymi, ale również chce ich poruszyć. 

d) Konrad jest pewny swojej wyjątkowości, nie ma żadnych rozterek. Z kolei w postaci Kordiana wyraża się jego wahanie: chce dokonać wielkich czynów, ale nie wie, w jaki sposób. 

e) Środki stylistyczne u Mickiewicza: pytania retoryczne, zdania wykrzyknikowe, metafory, epitety, apostrofy, anafory; u Słowackiego: anafory, zdania wykrzyknikowe, metafory, epitety.