A.

Przykładowe rozwiązanie:

1. Samotność narratora.

2. Obserowanie mieszkającej na przeciwko pary z dzieckiem.

3. Odwiedziny urzędnika z pierwszego piętra.

4. Próba zrobienia przyjemności urzędnikowi zakończona zaprzestaniem odwiedzin.

5. Chłopiec siedzący na akacji.

6. Zaproszenie rudowłosego do wnętrza pokoju.

7. Rozczarowanie chłopca tym, co zobaczył.

8. Znalezienie w mieszkaniu pałasza, który podrzuciło dziecko.

 

B.

Bohaterami utworu są narrator, para z dzieckiem, które potem zmarło, urzędnik oraz rudowłosy chłopiec.

 

C.

Czasu i miejsca akcji nie da się określić. Opis miejsca sugeruje, że jest to miasto zniszczone wojną.

 

D.

Wstępem możemy nazwać fragment:

"Nikt prawie nie przychodził do mnie; mieszkam sam, od lat w tym samym brudnym i brzydkim domu przy jednej z bocznych ulic naszego miasta. Do okna mego pokoju nie zagląda nigdy księżyc, nigdy też nie widzę stąd nieba i gwiazd; mogę oglądać tylko kawałek podwórka i przeciwległą ścianę drugiego domu - bardzo wysoką, po części obrośniętą dzikim winem."

Dostarcza on informacji o narratorze i przestrzeni, w której żyje.

 

E.

Wymowa tekstu ma charakter pesymistyczny. Wszyscy bohaterowie, którzy mieli kontakt z narratorem rozczarowali się tym, co narrator dla nich zrobił. Postanowił zadowolić ich, a tak naprawdę pozbawił ich marzeń i skonfrontował z szarą rzeczywistością.

 

F.

Opisy:

Nikt prawie nie przychodził do mnie; mieszkam sam, od lat w tym samym brudnym i brzydkim domu przy jednej z bocznych ulic naszego miasta. Do okna mego pokoju nie zagląda nigdy księżyc, nigdy też nie widzę stąd nieba i gwiazd; mogę oglądać tylko kawałek podwórka i przeciwległą ścianę drugiego domu - bardzo wysoką, po części obrośniętą dzikim winem."

Był to jeden z tych poczciwych świntuchów, w których ustach nawet przekleństwa diabłów brzmią zgoła niewinnie i tracą barwę (...) Wydawał mi się obmierzły i głupi ponad wszystko (...). Lecz potem przestał mnie drażnić (...).

Przed moim oknem rosło drzewo akacji. Było bardzo stare i uschło: pamiętam, że ostatniej wiosny kwitła już tylko jedna gałąź.

I wtedy zrozumiałem, co go przyciąga: obraz na mojej ścianie. Był to nędzny bohomaz, przedstawiający bitwę morską: okręty ze strzaskanymi żaglami, spienione fale, rozbitków i tak dalej.

 

Opis kamienicy buduje ponury i przygnębiający nastrój opowiadania. Dzięki opisom dowiadujemy się, że jego życie było szare, nudne i przygnębiające. Nie było w nim nic, co mogłoby ożywić monotonię podobnych do siebie dni.

 

 

G.

W tekście pojawiają się właściwie tylko trzy kolory, w tym dwa określone pośrednio: główka dziecka młodej pary jest jasna (ma blond włosy), włosy chłopca siedzącego na akacji rude, a niebo na obrazie w mieszkaniu narratora niebieskie. Kolory te dają ludziom nadzieję i nadają barw szaremu światu. Są dla wszystkich bohaterów bardzo ważne - pragną oni bowiem, żeby w ich życie powróciły właśnie kolory.

 

H.

Dialogi to wszystkie wypowiedzenia w opowiadaniu, które rozpoczynają się od pauzy.

 

Dialog prowadzony przez chłopca i narratora mówi nam bardzo wiele o tych dwóch bohaterach. Chłopiec jest jeszcze dzieckiem i ma marzenia, wierzy, że gdzieś na świecie może być inaczej. Nie daje się przekonać narratorowi, że nie ma racji. Ma w sobie pasję i chęć do walki z zastanym porządkiem świata. Narrator zaś jest pozbawiony wiary i nadziei, że coś może się jeszcze w ich życiu zmienić. Jego postawa jest bierna i pełna pesymizmu.

 

I.

Obraz przedstawiający bitwę morską może odsyłać do symbolu ojczyzny-okrętu. Wraz z pałaszem motywuje on do podjęcia działań, walki o ojczyznę. Nawet wtedy, gdy jest ona całkowicie zniszczona. Chłopiec zostawił mężczyźnie pałasz, żeby obudzić w nim wolę walki, której tak bardzo mu brakuje. 

 

J.

Autor zastosował narrację pierwszoosobową. Dzięki temu jego wypowiedź wydaje nam się zapisem autentycznych zdarzeń, jest wiarygodna. Taki rodzaj narracji powoduje jednak subiektywność w ocenie rzeczywistości. Widzimy świat jedynie oczami bohatera-narratora. Być może świat z punktu widzenia chłopca okazałby się nieco inny.