W pierwszych wiekach istnienia miasta na stołach Rzymian gościły skromne potrawy. Przyrządzano je z artykułów, które dostarczały uprawiana ziemia i hodowla bydła. 

Podstawowym daniem była gęsta rozgotowana papka puls, przygotowywana z przemielonego prosa, jęczmienia, pszenicy lub roślin strączkowych. Stanowiła właściwie główny posiłek ubogiej ludności i wojska. Można by powiedzieć, że papka ta uchodziła za italską potrawę narodową. Komediopisarz Plaut, żyjący na przełomie III i II wieku p.n.e., robiąc aluzję do swojego italskiego pochodzenia, sam siebie nazywa żartobliwie Papkojadaczem czy Papkojedzkim.