Tryb rozkazujący dla drugiej osoby liczby pojedynczej tworzymy przez pozbycie się zaimka osobowego (du) oraz końcówki czasownika -(e)st, zarówno w czasownikach regularnych, jak i nieregularnych. Czasowniki, które podczas odmiany otrzymują przegłos, tracą go w trybie rozkazującym. Przykładowo: du fährst --> Fahr! (Jedź!)
Czasowniki, których temat kończy się na -t, -d, -ig oraz grupy spółgłoskowe, których ostatnią spółgłoską jest -m, -n, otrzymują w tej formie trybu rozkazującego samogłoskę -e. Przykładowo: du wartest --> Warte! (Czekaj!)

Tryb rozkazujący dla drugiej osoby liczby mnogiej tworzymy, pomijając zaimek osobowy (ihr). Czasownik pozostaje bez zmian. Przykładowo: ihr schreibt --> Schreibt! (Piszcie!)

---

1. - C.

Tłumaczenie:
1. Wysiądź na Dworcu Wschodnim i czekaj na mnie. 
C. Czekam już od 10 minut na dworcu! Odbierz mnie w końcu! 

2. - A.

Tłumaczenie:
2. Metro teraz nie jeździ. Weź autobus! 
A. Dzięki za informację. Wezmę autobus linii 166 i jadę do ciebie.

3. - E.

Tłumaczenie:
3. Nie możesz odwiedzić dzisiaj przyjaciół. Jedź prosto do domu! 
E. A dlaczego nie? Jadę do Leny.

4. - F.

Tłumaczenie:
4. O której mama i tata przyjadą do Konstancji?
F. Sprawdź w rozkładzie jazdy. Ja też nie wiem. 

5. - D.

Tłumaczenie:
5. Kiedy odjeżdża nasz pociąg? Dajcie nam proszę odpowiedź. 
D. Odjazd o 13:15. Pospieszcie się! 

6. - B.

Tłumaczenie:
6. Nie zapomnijcie biletów. Leżą na stole kuchennym. Weźcie je ze sobą. 
B. Mamy je przy sobie i jedziemy na dworzec.