PRZECZYTAJ! To ułatwi Ci zrozumienie rozwiązania i pracę nad tym zadaniem.

W języku niemieckim odmieniamy przymiotniki, które pełnią rolę przydawki, czyli zajmują miejsce bezpośrednio przed rzeczownikiem, odnoszą się do niego i określają go. Odmiana przymiotnika polega na dodaniu do niego odpowiednich końcówek. 

Końcówki przymiotnika po rodzajniku nieokreślonym: 

• Ostatnie litery przymiotników po rodzajniku nieokreślonym w mianowniku informują nas, jakiego rodzaju jest rzeczownik: -er odpowiada rodzajowi męskiemu, -e – żeńskiemu, a -es – nijakiemu.
• W bierniku zmianie ulega jedynie końcówka w rodzaju męskim, -er przekształcamy na -en.
• W liczbie mnogiej nie mamy rodzajnika nieokreślonego, więc w pierwszym i czwartym przypadku do przymiotników przyłączamy końcówkę rodzajnika określonego die czyli -e.
• We wszystkich rodzajach liczby pojedynczej, a także w liczbie mnogiej w celowniku do przymiotników dodajemy -en.

Końcówki przymiotnika po rodzajniku określonym:

• W pierwszym i czwartym przypadku liczby pojedynczej do przymiotników po rodzajniku określonym dodajemy literę e. Wyjątkiem jest biernik rodzaju męskiego z końcówką -en.  
• Niezależnie od rodzaju i liczby, przymiotniki występujące w celowniku zawsze otrzymują końcówkę -en. 
• We wszystkich przypadkach liczby mnogiej do przymiotników po rodzajniku określonym przyłączamy -en.

Jeśli przed przymiotnikiem nie występuje żaden rodzajnik, mówimy o odmianie bez rodzajnika lub z rodzajnikiem zerowym. Wtedy do przymiotnika w mianowniku, celowniku i bierniku dopisujemy końcówkę rodzajnika określonego. Tam, gdzie stałby rodzajnik der, dodajemy -er, zakończenie -es odpowiada rodzajnikowi das, -em to końcówka rodzajnika dem itd. 

Końcówki przymiotnika bez rodzajnika: