Tryb rozkazujący dla drugiej osoby liczby pojedynczej charakteryzuje brak zaimka osobowego (du) oraz końcówki czasownika -(e)st, zarówno w czasownikach regularnych, jak i nieregularnych. Jeżeli temat czasownika kończy się na -t, -d, -m, -n, przeważnie dodajemy do niego końcówkę -e. Czasowniki, które podczas odmiany otrzymują przegłos, tracą go w trybie rozkazującym. 

Przykłady:

• kaufen → kauf 
• fahren → fahr 
• arbeiten → arbeite 
• essen → iss 
• aufstehen → steh auf 

---

 

1. Koch Kaffee! (Zrób kawę!)