1. 
- Hast du den Käse? (Masz ser?) 
- Den Käse? Moment mal, wo ist denn der Käse? Ach... (Ser? Chwileczkę, gdzie jest ser? Ach...) 
- Was? Haben wir den Käse nicht dabei? (Co? Nie mamy sera?) 
- Doch! Hier, Papa! Ich habe den Käse. Hier ist er, siehst du? (Mamy! Tutaj, tato. Mam ser. Tutaj jest, widzisz?) 
- Ja! (Tak.) 

2. 
- Möchtest du ein Würstchen? (Chciałabyś kiełbaskę?) 
- Ja, gern. Danke, Sofia. Lili? Möchtest du auch ein Würstchen? (Tak, chętnie. Dziękuję, Sofia. Lili? Chciałabyś kiełbaskę?)
- Nein, danke. (Nie, dziękuję.) 
- Was? Hast du keinen Hunger mehr? (Co? Nie jesteś już głodna?) 
- Doch. Aber ich möchte lieber Käse. Haben wir keinen Käse?  (Jestem. Ale wolałabym ser. Nie mamy sera?) 
- Doch. (Mamy.) 

Doch jest odpowiedzią, kiedy nie zgadzamy się z pytaniem, które zawiera przeczenie.