Tryb rozkazujący drugiej osoby liczby pojedynczej charakteryzuje brak zaimka osobowego (du) oraz końcówki czasownika -(e)st, zarówno w czasownikach regularnych, jak i nieregularnych. 

• Jeżeli temat czasownika kończy się na -t, -d, -m, -n, przeważnie dodajemy do niego końcówkę -e.
• Czasowniki, które podczas odmiany otrzymują przegłos, tracą go w trybie rozkazującym.
• Czasowniki rozdzielnie złożone ulegają podziałowi. Przedrostek oddzielamy od czasownika głównego w trybie rozkazującym i przenosimy na koniec zdania. 
• Czasowniki haben i sein zaliczamy do wyjątków. Ich tryb rozkazujący powstaje w sposób nieregularny. W drugiej osobie liczby pojedynczej są to formy hab i sei.

Dla złagodzenia tonu rozkazu sięgamy po słowo bitte.

---

 

1. A. Steh bitte auf! (Proszę, wstań!)
   B. Steh auf! (Wstań!)
   
   
2. A. Geh bitte einkaufen! (Proszę, idź na zakupy!)
   B. Geh einkaufen! (Idź na zakupy!)
    
3. A. Sei bitte um 21.00 Uhr zu Hause! (Proszę, bądź w domu o 21:00!)
   B. Sei um 21.00 Uhr zu Hause! (Bądź w domu o 21:00!)
   
   
4. A. Mach bitte Hausaufgaben! (Proszę, odrób zadania domowe!)
   B. Mach Hausaufgaben! (Odrób zadania domowe!)
    
5. A. Bring bitte deine CDs mit! (Proszę, zabierz ze sobą swoje płyty!)
   B. Bring deine CDs mit! (Weź ze sobą płyty!)
   
   
6. A. Komm bitte mit! (Proszę, chodź z nami!)
   B. Komm mit! (Chodź z nami!)