Polecenie zadania:

Lee el texto del que han sido eliminados cuatro fragmentos. Escoge el fragmento (A–F) que complete cada espacio en el texto de manera lógica y coherente y escribe la letra correspondiente en el espacio indicado (5.1.–5.4.). Hay dos fragmentos de más.

---

Tłumaczenie polecenia:

Przeczytaj tekst, z którego usunięto cztery fragmenty. Wybierz fragment (A-F), który logicznie i spójnie uzupełni każdą lukę w tekście, i wpisz odpowiednią literę w oznaczone miejsce (5.1.–5.4.). Dwa fragmenty są podane dodatkowo.

---

                                                   EL REINO DE ESTE MUNDO
Cuando Alejo Carpentier afirmó que era incapaz de “inventar” una historia, que todo lo que
escribía era un “montaje” de cosas vividas, observadas, recordadas y agrupadas, luego,
en un cuerpo coherente, dijo una verdad muy mentirosa. Es cierto que su material de trabajo
para crear ficciones era la historia documental. 5.1. _____ Este procedimiento de deshacer
y rehacer era la manera propia de Carpentier de inventar historias. Alcanzó, en esto,
una maestría consumada.
En El reino de este mundo, acaso la mejor de sus novelas y una de las más acabadas
que produjera la lengua española en el siglo pasado, el punto de partida fue un viaje que
Carpentier hizo a Haití. 5.2. _____ Y, de hecho, en este caso, como en todas las ficciones
futuras, su inspiración fue libresca.
Los críticos que se han ocupado de esta novela han subrayado que casi todos
los personajes y sucesos de El reino de este mundo tienen una correspondencia en
la realidad histórica. 5.3. _____ Al contrario. La exposición de las fuentes utilizadas es
consciente. Le sirve al novelista cubano para emancipar su ficción de toda dependencia de
ellas. El novelista saquea el mundo real, lo desmenuza y reconstituye con la palabra
y la fantasía para oponerle una imagen literaria.
El estilo de Carpentier se halla en las antípodas del estilo que finge lo espontáneo,
la oralidad. Representa, más bien, la voz engolada del discurso escrito, de lo leído
y premeditado, de lo corregido y repensado, de lo artificial. 5.4. _____ Gracias a ella
la historia parece entrarle al lector por todos los sentidos: la vista, el oído, el olfato, el sabor,
el tacto. Un estilo en el que, curiosamente, lo amanerado no está reñido con la vida del
cuerpo, donde el adorno realza lo vital.

Adaptado de Mario Vargas Llosa, La verdad de las mentiras, Madrid 2002.

A. Han demostrado que no hay en ella prácticamente un solo personaje, ni un episodio,
y aun detalle o motivo, que no tenga raíces bibliográficas. Y, sin embargo, de esta
comprobación no resultan, en modo alguno, empobrecidos la originalidad de El reino
de este mundo ni el talento creativo de su autor.

B. Las cualidades plásticas del estilo hacen que el lector sienta que, en cada capítulo,
no pasan, sino hay muchas cosas. Y cada capítulo consta siempre de uno o dos hechos
centrales, llamativos, en torno a los cuales parece girar todo lo demás.

C. Pero aunque la visita disparó su imaginación sobre el mundo y las ocurrencias que
rodearon las largas luchas por la independencia de aquella parte de La Española,
los verdaderos materiales que utilizó para escribir la novela no fueron cosas que vio
y oyó, sino que leyó.

D. Pero pese a su semblante de algo fabricado, es de una gran precisión a la hora de
designar el objeto y describirlo. Su característica mayor, además de exactitud, es
la sensorialidad.

E. Sin embargo, en el momento de convertir en novela aquella materia prima, el escritor
la sometía a una transformación tan radical que en la ficción pasaba a ser una realidad
inventada de pies a cabeza, emancipada en cuerpo y alma de su modelo.

F. A pesar de haber recurrido a fuentes de diferente carácter y haber buscado información
en libros de viajeros, relatos de historiadores, en correspondencia privada y oficial,
artículos especializados, biografías y manuales de mera divulgación o popularización,
Carpentier no consiguió su objetivo.

---

Rozwiązanie:

5.1. E 

5.2. C

5.3. A

5.4. D

---

Tłumaczenie wszystkich opcji:

A. Udowodnili, że nie ma w niej praktycznie ani jednej postaci, ani jednego epizodu, a nawet detalu czy motywu, który nie miałby źródeł bibliograficznych. A mimo to z tego stwierdzenia nie wynika w żaden sposób zubożenie oryginalności "Królestwa z tego świata" ani talentu twórczego jego autora.

B. Plastyczność stylu sprawia, że czytelnik czuje, iż w każdym rozdziale dzieje się wiele rzeczy. Każdy rozdział składa się zawsze z jednego lub dwóch centralnych, wyrazistych wydarzeń, wokół których zdaje się krążyć cała reszta.

C. Jednakże, chociaż wizyta rozpaliła jego wyobraźnię na temat świata i wydarzeń, które towarzyszyły długim walkom o niepodległość tej części Hispanioli, prawdziwy materiał, którego użył do napisania powieści, nie pochodził z tego, co widział i słyszał, lecz z tego, co przeczytał.

D. Ale mimo swojego wytworzonego wyglądu, jest niezwykle precyzyjny w wyznaczaniu obiektu i opisywaniu go. Jego największą cechą, obok dokładności, jest sensoryczność.

E. Jednak w momencie przekształcania tej surowej materii w powieść, poddawał ją tak radykalnej transformacji, że w fikcji stawała się całkowicie wymyśloną rzeczywistością, wyzwoloną w ciele i duszy od swojego modelu.

F. Pomimo sięgnięcia do źródeł różnego charakteru i poszukiwania informacji w książkach podróżników, relacjach historyków, w korespondencji prywatnej i urzędowej, artykułach specjalistycznych, biografiach i podręcznikach czysto popularyzatorskich, Carpentier nie osiągnął swojego celu.

---

Tłumaczenie tekstu:

                                                           KRÓLESTWO Z TEGO ŚWIATA

Kiedy Alejo Carpentier stwierdził, że nie jest w stanie "wymyślić" historii, że wszystko, co pisze, to "montaż" rzeczy przeżytych, zaobserwowanych, zapamiętanych i zebranych, a następnie uporządkowanych w spójną całość, powiedział prawdę, która była kłamstwem. To prawda, że jego materiałem do tworzenia fikcji była historia dokumentalna. 5.1. Jednak w momencie przekształcania tej surowej materii w powieść, poddawał ją tak radykalnej transformacji, że w fikcji stawała się całkowicie wymyśloną rzeczywistością, wyzwoloną w ciele i duszy od swojego modelu. Ten proces dekonstrukcji i rekonstrukcji był dla Carpentiera sposobem na wymyślanie historii. Był w tym mistrzem.
   W "Królestwie z tego świata", być może najlepszej z jego powieści i jednej z najdoskonalszych, jakie powstały w języku hiszpańskim w ubiegłym stuleciu, punktem wyjścia była podróż, którą Carpentier odbył na Haiti. 5.2. Jednakże, chociaż wizyta rozpaliła jego wyobraźnię na temat świata i wydarzeń, które towarzyszyły długim walkom o niepodległość tej części Hispanioli, prawdziwy materiał, którego użył do napisania powieści, nie pochodził z tego, co widział i słyszał, lecz z tego, co przeczytał. I faktycznie, w tym przypadku, jak i we wszystkich przyszłych fikcjach, jego inspiracja była książkowa.
   Krytycy zajmujący się tą powieścią podkreślili, że prawie wszystkie postacie i wydarzenia z "Królestwa z tego świata" mają swoje odniesienie w rzeczywistości historycznej. 5.3. Udowodnili, że nie ma w niej praktycznie ani jednej postaci, ani jednego epizodu, a nawet detalu czy motywu, który nie miałby źródeł bibliograficznych. A mimo to z tego stwierdzenia nie wynika w żaden sposób zubożenie oryginalności "Królestwa z tego świata" ani talentu twórczego jego autora. Wręcz przeciwnie. Świadoma ekspozycja wykorzystanych źródeł służy kubańskiemu powieściopisarzowi do emancypacji jego fikcji od wszelkiej zależności od nich. Powieściopisarz plądruje realny świat, rozdrabnia go i odbudowuje za pomocą słowa i fantazji, aby przeciwstawić mu literacki obraz.
   Styl Carpentiera znajduje się na antypodach stylu, który udaje spontaniczność i oralność. Reprezentuje raczej wyniosły ton dyskursu pisanego, przeczytanego i przemyślanego, poprawianego i przemyślanego na nowo, sztucznego. 5.4. Ale mimo swojego wytworzonego wyglądu, jest niezwykle precyzyjny w wyznaczaniu obiektu i opisywaniu go. Jego największą cechą, obok dokładności, jest sensoryczność. Dzięki niej historia zdaje się docierać do czytelnika wszystkimi zmysłami: wzrokiem, słuchem, węchem, smakiem, dotykiem. To styl, w którym, co ciekawe, przesadność nie stoi w sprzeczności z życiem ciała, gdzie ozdoby podkreślają aspekt żywotny.