|
PRZECZYTAJ! To ułatwi Ci zrozumienie rozwiązania i pracę nad tym zadaniem. 1. Subjuntivo -> W zwrotach wyrażających osądy typu "es/está" + przymiotnik lub rzeczownik opiniujący lub gdy jest coś możliwe, prawdopodobne (ale nie jak jest coś jasne/oczywiste/pewne).
Przykład: Es posible que mañana llueva. (Możliwe, że jutro będzie padać deszcz.) 2. Indicativo -> Gdy coś jest jasne/oczywiste/pewne itd.
Przykład: A lo mejor mañana lloverá. (Może jutro będzie padać deszcz.) 3. Subjuntivo/Indicativo -> w zależności od stopnia pewności mówiącego.
Przykład: Probablemente mañana lloverá/llueva. (Prawdopodobnie jutro będzie padać deszcz.)
Presente de Subjuntivo - Czas teraźniejszy trybu łączącego stosowany po określonych czasownikach lub spójnikach. Czas ten tworzy się na podstawie Presente de Indicativo - czasowniki przyjmują odwrotne końcówki niż te, które mają w Presente de Indicativo, a mianowicie I grupa (zakończona na -AR), bierze końcówki II grupy (-ER), natomiast III grupa koniugacyjna (o końcówce -IR) ma takie same końcówki jak II grupa. Dodatkowo, 1 i 3 os. lb. pojedynczej w tym czasie mają zawsze taką samą formę: Końcówki czasowników REGULARNYCH w czasie Pretérito Indefinido:
Większość czasowników nieregularnych tworzy Subjuntivo od pierwszej osoby Presente de Indicativo:
W czasownikach z obocznością samogłoskową, tworzymy formy tak samo jak w czasie Presente de Indicativo -> następuje wymiana samogłoski bądź samogłosek na zestaw jednej lub dwóch innych samogłosek, ale wyłącznie w trzech osobach liczby pojedynczej i trzeciej osoby liczby mnogiej. Osoby nosotros i vosotros odmieniamy regularnie. Natomiast, w czasownikach należących do III koniugacji (czasowniki zakończone na -IR) z obocznością E:IE/I oraz O:UE/U tworzy się formy tak samo jak w czasownikach regularnych (oboczności dalej występują), z tym, że DODATKOWO w 1 i 2 os. lb. mnogiej w oboczności O:UE samogłoska "O" wymienia się na "U", natomiast w oboczności E:IE, samogłoska "E" wymienia się na "I". Przykładowo:
Presente de Subjuntivo występuje w zdaniach złożonych, jeżeli podmioty zdania nadrzędnego i podrzędnego są różne (chodzi o sytuacje, w których dochodzi do zmiany osoby albo rzeczy w zdaniu). Natomiast, w przypadku jednego podmiotu używa się bezokolicznika.
Tego trybu używamy między innymi w zwrotach wyrażających osądy typu: "(no) es/está" + przymiotnik lub rzeczownik opiniujący + QUE:
Przykład: No es bueno que trabajes sin descanso. (Nie jest dobrze, żebyś pracował bez wytchnienia.)
Gdy coś jest jasne/oczywiste/pewne itd., używamy Indicativo, ale w ZAPRZECZONYCH czasownikach, używamy trybu Subjuntivo:
Przykłady:
|
Przeczytaj poniższy tekst na temat tego, jak traktować osobę z niepełnosprawnością, i uzupełnij go odpowiednią formą.
Rozwiązanie:
- sepamos
- asociamos
- logren
- nos hagamos
- consultemos
- tengamos que
- nos comportemos
- evitemos
- nos compadezcamos
- actuemos
- podemos
- debemos
Tłumaczenie tekstu:
Niezbędne jest, abyśmy wiedzieli, że osoby z niepełnosprawnością są osobami takimi jak wszyscy inni i nie chcą specjalnego traktowania. Naturalne jest, że nasza pierwsza reakcja na widok osoby z niepełnosprawnością to chęć udzielenia jej pomocy, ale jest jasne, że w ten sposób kojarzymy niepełnosprawność z zależnością, podczas gdy korzystne jest, aby osoby z niepełnosprawnością osiągały jak największą niezależność.
Najlepiej jest, gdy jesteśmy widoczni. Osoby z niepełnosprawnością muszą wiedzieć, że jeśli potrzebują wsparcia, mogą na kogoś liczyć. Warto również zapytać osobę z niepełnosprawnością, czy potrzebuje naszej pomocy, a jeśli tak, to jak moglibyśmy jej udzielić. Oczywiste jest, że nie powinniśmy bać się zapytać.
Zaleca się, abyśmy zachowywali się naturalnie. Traktowanie, które powinniśmy utrzymać, musi być jak najbardziej zbliżone do tego, jakie mamy w stosunku do każdej innej osoby. Dlatego bardzo ważne jest, aby unikać paternalizmu. Osoby z niepełnosprawnością nie potrzebują, abyśmy ciągle się nad nimi skupiali, chyba że chodzi o konkretne potrzeby, które same wskazały. Nie jest też dobrze, gdy stale ich żałujemy. Osoby z niepełnosprawnością chcą, aby ich praca była doceniana za jej wartość, a nie, dlatego że jest wykonywana przez osobę z niepełnosprawnością.
Wiele osób z niepełnosprawnością nie rozumie dobrze instrukcji, których im dajemy, choć komunikacja z nimi może być trudna lub powolna. W takich sytuacjach wskazane jest, aby działać ze spokojem, ponieważ osoby z niepełnosprawnością nie robią tego celowo. Jeśli jeden sposób komunikacji nie działa, jest oczywiste, że nie możemy tracić cierpliwości, tylko powinniśmy wypróbować inne sposoby komunikacji (np. zamiast mówić, pisać).
Arleta Piekarska
Nauczycielka języka hiszpańskiego
Tutaj pojawi się lista Twoich książek
Zaloguj się i zacznij tworzyć ją już teraz.
