Uwaga! W poniższym zadaniu należy zastosować konstrukcję znaną jako pytania rozłączne.

Pytania rozłączne to krótkie pytania występujące po przecinku na samym końcu zdania oznajmującego (twierdzącego lub przeczącego). Ich celem jest uzyskanie potwierdzenia od rozmówcy, dlatego stosujemy je przede wszystkim w języku mówionym. Na przykład:

Mark is absent today, isn't he?

(Mark jest dzisiaj nieobecny, prawda?)

You don't like spinach, do you?

(Nie lubisz szpinaku, czyż nie?)

He didn't come to work yesterday, did he?

(Nie przyszedł wczoraj do pracy, nieprawdaż?)

Podstawową różnicą między stosowaniem pytań rozłącznych w języku polskim a angielskim jest to, że po angielsku forma pytania musi być zawsze dostosowana do czasu gramatycznego całej wypowiedzi. Podczas gdy za pomocą polskich "prawda?", "czyż nie?", "nieprawdaż?" lub "dobrze?" możemy otrzymać potwierdzenie na każde zadane pytanie, w języku angielskim ta konstrukcja nie jest tak uniwersalna i podlega prawom rządzącym określonym zdaniem:

odpowiedni operator (czasownik posiłkowy, modalny, lub to be) + zaimek osobowy odpowiadający podmiotowi w zdaniu

Jeśli zdanie jest twierdzące, wówczas pytanie rozłączne ma formę przeczącą, i na odwrót:

Jerry can cook very well, can't he?

You haven't seen them yet, have you?

Uwaga! Pamiętajmy także o kilku wyjątkowych sytuacjach:

• Zdania rozkazujące - pytanie rozłączne tworzymy z użyciem will:

Don't talk to him, will you? 

Call me later, will you?

• Zdania z let's ... - pytanie rozłączne przybiera formę shall we?:

Let's not order takeaway, shall we?

Let's watch a movie, shall we?

• Zdania zawierające przysłówki, zaimki lub określniki o znaczeniu negatywnym traktujemy jak zdania przeczące. Należą do nich hardly, never, nobody, nothing, no one, no, etc.

• W zdaniach z I am pytanie rozłączne to aren't I?, nie: am I not?:

I'm late, aren't I?

---

1. isn't it?