Uwaga!

Czasu present continuous używamy, by mówić o planach i zamiarach, które są pewne (ustalono miejsce, czas). Czasu present continuous nie używamy do opisania osobistych planów i zamiarów, gdy nie jest określony czas wykonania czynności, ponieważ sens zdania ulega zmianie.

Czasu present simple używamy w zdaniach złożonych. W takim wypadku w zdaniu głównym występuje konstrukcja z will. Typowe wyrażenia to when, if, unless, before, if, as soon as, after oraz until. Czasu present simple używamy także do określenia wydarzeń planowych (rozkłady jazdy, harmonogramy itp.)

Formy will + bezokolicznik (czasownik w formie podstawowej) używamy głównie, by wyrazić chęć zrobienia czegoś. Will możemy także użyć, gdy spodziewamy się, co ma nastąpić lub przewidujemy przyszłość na podstawie własnych opinii. Typowe okoliczniki czasu dla przepowiadania przyszłości to: one day, in the future, when I’m older, in ten years.

Be going to (zamierzać coś zrobić) używamy, gdy przewidujemy wydarzenia na podstawie tego, co w danej chwili ma miejsce, oraz kiedy mówimy o naszych planach na przyszłość (które mogą się jeszcze zmienić) i jest to przemyślana decyzja. Uwaga! W zdaniach przeczących am not, is not i are not możemy skrócić do ’m not, isn’t i aren’t.

Czasu future continuous używamy, by mówić o czynnościach, które będą trwały w określonym momencie w przyszłości. Zdania w czasie future continuous tworzymy w następujący sposób: podmiot + will be + czasownik z końcówką -ing. Typowe wyrażenia dla czasu future continuous to: tomorrow, tonight, next week/month, in two/four days, the day after tomorrow, soon, in a week/month.

Czasu future perfect simple używamy, gdy mówimy o czynności lub wydarzeniu, które zakończy się w określonym momencie w przyszłości. Zdania w czasie future perfect tworzymy w następujący sposób: podmiot + will have + past participle (czasownik w III formie). Typowe wyrażenia dla czasu future perfect to: by, by the time, in 2015, in two hours' time.

Czasu past simple używamy do opowiadania o przeszłych zdarzeniach (czynnościach dokonanych, które nastąpiły jedna po drugiej). Czas ten tworzymy poprzez dodanie końcówki ed do czasownika lub poprzez użycie drugiej formy czasownika.

Czasu past continuous używamy, kiedy mówimy o czynności ciągłej, która trwała w określonym momencie w przeszłości. Czas ten tworzymy poprzez użycie formy czasownika "to be" w czasie przeszłym (was lub were) oraz czasownika z końcówką -ing.

Czasu past perfect używamy razem z czasem past simple gdy chcemy podkreślić, która z dwóch czynności (mających miejsce w przeszłości) była pierwsza. Czynność, która miała miejsce pierwsza jest w czasie past perfect, a następująca po niej czynność jest w czasie past simple. Czas ten tworzymy za pomocą operatora had oraz imiesłowu biernego (Past Participle)

Czasu past perfect continuous używamy, gdy mówimy o wydarzeniach i czynnościach, które rozpoczęły się w przeszłości, trwały nieprzerwanie (lub powtarzały się) i trwały do innego wydarzenia w przeszłości, lub ich skutki były nadal odczuwalne. Czas past perfect continuous tworzymy za pomocą operatora had oraz imiesłowu czasu teraźniejszego (czasownika w formie podstawowej z końcówką -ing).

Zaimki zwrotne stosujemy, kiedy podmiot i bezpośrednie lub pośrednie dopełnienie dotyczą tej samej osoby lub rzeczy. Zaimków zwrotnych używamy z niektórymi czasownikami takimi jak na przykład blame, behave, cut, enjoy, hurt, love, hate, introduce, prepare, injure, protect, hide. Z tymi czasownikami zaimki zwrotne oznaczają: "się", "siebie", "sobie" lub "sobą" (np. love yourself - kochaj siebie). Zaimków zwrotnych używamy  w sytuacji, kiedy dana czynność dotyczy wykonawcy czynności (np. She's been talking to herself for a while - Ona mówi do siebie już od jakiegoś czasu) oraz z poprzedzającym je słowem "by", by podkreślić, że czynność została wykonana samodzielnie (np. I've finished the task by myself - Samodzielnie skończyłem/am zadanie.) 

Zaimki emfatyczne mają taką samą formę jak zaimki zwrotne (myself, yourself, herself, himself, itself, ourselves, yourselves i themselves). Zaimki emfatyczne odpowiadają polskim zaimkom sam / sama / sami (samodzielnie).

Either ... or (to ... lub) oraz neither ... nor (ani ... ani) to angielskie spójniki. Either ma wydźwięk pozytywny, a neither negatywny.

---

1. D