Uwaga! Mowy zależnej używamy, kiedy chcemy przekazać treść wypowiedzi, bez cytowania jej. Mowa zależna działa na zasadzie przesunięcia czasu “o jeden do tyłu”. Mimo zmiany czasu na czas przeszły, w tłumaczeniu polskim drugi człon zdania tłumaczymy na czas teraźniejszy. ! Brak następstwa czasu obowiązuje w przypadku, gdy wypowiedź jest ogólnie przyjętą prawdą (np. He said Seoul is bigger than Warsaw - Powiedział, że Seul jest większy od Warszawy.) Uwaga! W mowie zależnej mogą zachodzić inne zmiany, niż następstwo czasu. Chodzi o okoliczniki czasu (np. yesterday = the day before), miejsce (here = there), zaimki (I = he/she; me = him/her) oraz przymiotniki dzierżawcze (my = his/her) Zasada następstwa czasu przedstawia się w następujący sposób: Present Simple                            ----> Past Simple Present Continuous                      ----> Past Continuous Present Perfect                            ----> Past Perfect Past Simple                                 ----> Past Perfect Past continuous                           ----> Past Perfect Continuous Past Perfect                                 ----> Past Perfect can/can't                                     ----> could / couldn't  will/won't                                    ----> would / wouldn't am/is/are going to                       ----> was/was/were going to  PYTANIA: Zmieniając pytania z mowy niezależnej na mowę zależną pozbywamy się pytajnika, a szyk zdania zmieniamy na ten w zdaniach twierdzących (przytaczając pytania w mowie zależnej podmiot stoi przed czasownikiem). Jeśli chodzi o pytania w stylu “tak” lub “nie”, używamy słów whether (czy) oraz if (czy). Do relacjonowania nakazów i próśb używamy czasowników ask (pytać, prosić) lub tell (mówić, kazać). W takiej sytuacji konstrukcja zdania przedstawia się następująco:  czasownik (ask/tell) + rzeczownik lub zaimek osobowy + [not] to + bezokolicznik ask / tell sb to do sth - powiedzieć komuś, by coś zrobił  ask / tell sb not to do sth - powiedzieć komuś, by czegoś nie robił		Okoliczniki czasu i miejsca:   last -> the previous  here -> there two hours ago -> two hours earlier/before tomorrow -> the following day now -> at that time / then today -> that day yesterday -> the day before next -> the following
		Zaimki wskazujące, osobowe, zaimki i przymiotniki dzierżawcze: this / these -> that / those I / we -> he / she / they our -> their me / us -> him / her / them my -> his/her
		Czasowniki wskazujące na użycie mowy zależnej: tell, say, add, claim, explain, point out, reply, suggest.

Stronę bierną stosujemy, kiedy nie wiemy kto jest wykonawcą czynności, gdy ta informacja jest oczywista lub nie ma większego znaczenia. Jeśli jednak wykonawca czynności musi być wspomniany, używamy do tego słowa by (przez). Stronę bierną tworzymy za pomocą wstawienia III formy czasownika po odpowiedniej dla danego czasu formie czasownika to be. Przekształcając zdania ze strony czynnej na stronę bierną tak naprawdę pozbywamy się wykonawcy czynności, a wygląda to w następujący sposób:

Strona czynna - My dad locks this door at night. (Mój tata zamyka te drzwi na noc.)

Strona bierna - This door is locked at night. (Te drzwi są zamykane na noc.)

Pierwszego okresu warunkowego używamy mówiąc o sytuacjach, które mogą mieć miejsce pod warunkiem, że pierwszy warunek zostanie spełniony. 

Zdanie warunkowe typu pierwszego tworzymy używając czasu present simple w tej części zdania, gdzie przedstawiamy warunek (po słowie if), a w części zdania przedstawiającej skutek używamy zazwyczaj czasu future simple. 

W języku angielskim występują czasowniki modalne, które mają inne formy i funkcje od innych czasowników. Są to na przykład: can, could, may, might, will, would, shall, should, ought to, must. Czasowniki modalne nie występują w tej samej formie we wszystkich czasach, dlatego niektóre z nich mają formy zastępcze (no. must = have to) Czasowniki modalne mają kilka wspólnych cech, a są to:

 

• brak końcówki -s w 3 osobie czasu Present Simple, 

• brak form z końcówką -ing

• w zdaniach z czasownikiem modalnym czasownik główny jest w formie podstawowej (wyjątkiem są zdania z ought to)

• wszystkie czasowniki modalne w języku angielskim są czasownikami posiłkowymi (zdania przeczące tworzymy poprzez użycie po czasowniku modalnym słowa not. Pytania tworzymy poprzez inwersję.)

 

Czasownika should używamy do wyrażania powinności. Po czasowniku modalnym czasownik główny jest w formie bezokolicznika, bez cząstki “to”. 

Czasownika can używamy do wyrażania możliwości i zdolności. Po czasowniku modalnym czasownik główny jest w formie bezokolicznika, bez cząstki “to”. Can w czasie past simple przybiera formę could lub couldn't, takie same dla wszystkich osób (I/you/he/she/it/we/you/they could/couldn't). Pytania z could tworzymy przez inwersję, czyli postawienie czasownika modalnego przed podmiot.

Czasownika must używamy do wyrażania konieczności. Po czasowniku modalnym czasownik główny jest w formie bezokolicznika, bez cząstki “to”. 

Czasownika mustn't (nie wolno) używamy do wyrażania zakazu. Po czasowniku modalnym czasownik główny jest w formie bezokolicznika, bez cząstki “to”.

Czasu present perfect continuous używamy, gdy mówimy o wydarzeniach i czynnościach, które rozpoczęły się w przeszłości, trwały nieprzerwanie (lub powtarzały się) i trwają do chwili obecnej, lub trwały nieprzerwanie (lub powtarzały się) i właśnie się zakończyły, ale ich skutki są nadal odczuwalne. Czas present perfect continuous tworzymy za pomocą formy present perfect czasownika to be  (have/ has been) oraz imiesłowu czasu teraźniejszego (czasownika w formie podstawowej z końcówką -ing). Uwaga! Nie ma strony biernej czasu present perfect continuous.

W czasie present perfect możemy określić od jak dawna dana czynność ma miejsce. Służy do tego since (od) oraz for (przez).

Since używamy z konkretnym momentem lub datą (np. since Tuesday, since December, since 2019). For używamy mówiąc o danym okresie czasu (np. for two weeks, for a month).

---

1. D