Uwaga!

Zdań warunkowych (conditionals) używamy kiedy coś się dzieje, pod warunkiem, że dzieje się coś innego. Jedna część zdania warunkowego opisuje warunek a druga skutek, który z niego wynika (Jeśli … to …).

Zerowego okresu warunkowego używamy, mówiąc o sytuacjach i faktach, które zawsze są prawdziwe (np. Jeśli podgrzejesz lód, roztopi się.) Zdanie warunkowe typu zero tworzymy używając if/when oraz czasu present simple w obu częściach zdania (w części przedstawiającej warunek i w części przedstawiającej skutek). Zerowy okres warunkowy służy do:

• udzielania rad,
• wyrażania prawd i zjawisk, które są zawsze prawdziwe

Pierwszego okresu warunkowego używamy mówiąc o sytuacjach, które mogą mieć miejsce pod warunkiem, że pierwszy warunek zostanie spełniony. 

Zdanie warunkowe typu pierwszego tworzymy używając czasu present simple w tej części zdania, gdzie przedstawiamy warunek (po słowie if), a w części zdania przedstawiającej skutek używamy zazwyczaj czasu future simple. 

Zamiast czasowników modalnych możemy również utworzyć trybu rozkazującego (w części zdania wyrażającej skutek stawiamy czasownik w formie podstawowej), lub użyć czasowników modalnych may / should.

Słowa unless (jeśli … nie) NIE używamy w zdaniach przeczących z operatorem don’t/doesn’t. Unless możemy zastąpić wyrażeniem if … not.

Zdań warunkowych typu drugiego (If + Past Simple, would/wouldn't + czasownik w podstawowej formie) używamy, gdy mówimy o wydarzeniach mało prawdopodobnych, nierealnych lub niemożliwych w chwili obecnej i w przyszłości.

• Jeśli zdanie warunkowe pojawia się przed zdaniem głównym, oddzielamy je przecinkiem.
• Po zaimkach osobowych w drugiej osobie liczby pojedynczej (he, she, it) możemy używać zarówno obu odmian czasownika to be: was i were.
• Do wyrażania rad, często używamy wyrażenia “If I were you ... ” (Gdybym był/a tobą ...).
• Czasownik modalny would może być zastąpiony przez czasowniki modalne could i might.

Konstrukcje I wish + past simple ( Chciałbym/Chciałabym, żeby ...) oraz If only + past simple (Gdyby tylko ...) służą do wyrażania żalu, że aktualnie dana sytuacja nie ma miejsca, bądź ma miejsce.

Zdań warunkowych typu trzeciego (If + Past Perfect, would/wouldn't have + czasownik w III formie) używamy, gdy mówimy o wydarzeniach, które mogły się wydarzyć, ale się nie wydarzyły lub gdy chcemy wyrazić żal, że jakaś sytuacja się nie wydarzyła. Jeśli zdanie warunkowe pojawia się przed zdaniem głównym, oddzielamy je przecinkiem.

If only + past perfect oraz I wish + past perfect używamy, aby wyrazić żal z powodu zaistniałej wcześniej sytuacji i pragnienie, by wydarzenia potoczyły się inaczej. W tej konstrukcji wyrażamy jedynie sam warunek, ponieważ skutek pozostaje w domyśle.

---

Rozwiązanie:

1. will

2. would / wouldn't

3. have

 

Examples of conditional clauses:

"If you have time to watch TV or go shopping with your friends, then you have time to exercise."

"If you eat plenty of protein and work out regularly, you will soon become stronger and fitter."

"If I had your symptoms, I would make an appointment with a doctor." 

"if I'd had the chance, I would have done anything to get rid of them!" 

 

In Polish there is only one conditional clause, formed in the following way: gdyby + past form of a verb + conditional verb. It can refer to the past or the present, depending on the context. - 

W języku polskim jest tylko jedno zdanie warunkowe, które tworzymy w następujący sposób: gdyby + przeszła forma czasownika + czasownik warunkowy. Zdanie to, w zależności od kontekstu, może odnosić się do przeszłości lub teraźniejszości.