Uwaga!  Zaimki zwrotne stosujemy, kiedy podmiot i dopełnienie dotyczą tej samej osoby lub rzeczy. Zaimków zwrotnych używamy z niektórymi czasownikami takimi jak np. blame, behave, cut, enjoy, hurt, love, hate, introduce, prepare, injure, protect, hide. Z takimi czasownikami zaimki zwrotne oznaczają: "się", "siebie", "sobie" lub "sobą" (np. love yourself - kochaj się). Zaimków zwrotnych używamy  w sytuacji, kiedy dana czynność dotyczy wykonawcy czynności (np. She's been talking to herself for a while - Ona mówi do siebie już od jakiegoś czasu) oraz z poprzedzającym je słowem by (przez, przeze), aby podkreślić, że czynność została wykonana samodzielnie (np. I've finished the task by myself - Samodzielnie skończyłem/am zadanie.) Czasownik + each other / one another (siebie nawzajem, wzajemnie) używamy do opisywania relacji między osobami lub sytuacji gdy jednostki w grupie wykonują czynność z wzajemnością (np. They hate each other - nie znoszą się wzajemnie // They help one another - Oni pomagają sobie nawzajem).		Zaimki osobowe	Zaimki zwrotne
	1 osoba liczby pojedynczej	I (ja)	myself
	2 os. l. poj.	you (ty)	yourself
	3 os. l. poj.	she (ona) he (on) it (ono) they*	herself himself  itself  themself*
	1 os. l. mnogiej	we (my)	ourselves
	2 os. l. mnogiej	you (wy)	yourselves
	3 os. l. mnogiej	they (oni)	themselves
	*they jako forma liczby pojedynczej używana jest, by mówić o kimś bez określania jego płci.

Zdań warunkowych typu drugiego (If + Past Simple, would/wouldn't + czasownik w podstawowej formie) używamy, gdy mówimy o wydarzeniach mało prawdopodobnych, nierealnych lub niemożliwych w chwili obecnej i w przyszłości.

• Jeśli zdanie warunkowe pojawia się przed zdaniem głównym, oddzielamy je przecinkiem.
• Po zaimkach osobowych w drugiej osobie liczby pojedynczej (he, she, it) możemy używać zarówno obu odmian czasownika to be: was i were.
• Do wyrażania rad, często używamy wyrażenia “If I were you ... ” (Gdybym był/a tobą ...).
• Czasownik modalny would może być zastąpiony przez czasowniki modalne could i might.

Stronę bierną stosujemy, kiedy nie wiemy kto jest wykonawcą czynności, gdy ta informacja jest oczywista lub nie ma większego znaczenia. Jeśli jednak wykonawca czynności musi być wspomniany, używamy do tego słowa by (przez). Stronę bierną tworzymy za pomocą wstawienia III formy czasownika po odpowiedniej dla danego czasu formie czasownika to be. Przekształcając zdania ze strony czynnej na stronę bierną tak naprawdę pozbywamy się wykonawcy czynności.

W języku angielskim występują czasowniki modalne, które mają inne formy i funkcje od innych czasowników. Są to na przykład: can, could, may, might, will, would, shall, should, ought to, must. Czasowniki modalne nie występują w tej samej formie we wszystkich czasach, dlatego niektóre z nich mają formy zastępcze (no. must = have to) Czasowniki modalne mają kilka wspólnych cech, a są to:

• brak końcówki -s w 3 osobie czasu Present Simple, 
• brak form z końcówką -ing
• w zdaniach z czasownikiem modalnym czasownik główny jest w formie podstawowej (wyjątkiem są zdania z ought to)
• wszystkie czasowniki modalne w języku angielskim są czasownikami posiłkowymi (zdania przeczące tworzymy poprzez użycie po czasowniku modalnym słowa not. Pytania tworzymy poprzez inwersję.)

Have to oraz need to używamy, by wyrazić konieczność i potrzebę. Don't have to, needn't oraz don't need to używamy, by wyrazić brak konieczności i potrzeby. Have to używamy, by wyrazić odgórny przymus / obowiązek. Don't have to wyraża brak odgórnego przymusu / obowiązku. Używamy czasownika modalnego must, by wyrazić silną poradę lub wewnętrzny przymus lub obowiązek, odczuwany przez osobę mówiącą. Do wyrażania zakazów używamy czasownika modalnego mustn't.

Do wydawania pozwolenia lub pytania o pozwolenie, używamy czasownika modalnego can. By nie wydać na coś zgody, używamy czasownika modalnego can w formie przeczącej - can't. Kiedy mówimy o zasadach i przepisach prawnych używamy wyrażenia be allowed to. Do dawania rad używamy czasownika modalnego should oraz shouldn't.

Czasu past perfect używamy razem z czasem past simple gdy chcemy podkreślić, która z dwóch czynności mających miejsce w przeszłości była pierwsza. Czynność, która miała miejsce pierwsza jest w czasie past perfect, a następująca po niej w czasie past simple. Wyrażenia czasowe charakterystyczne dla czasu past perfect to just, already, yet, ever, never, once, x times, before, until then, in 2020, since oraz for.

Zdania twierdzące w czasie Past Perfect tworzymy w następujący sposób:

I, you, he, she, it, we, you, they + had + czasownik w III formie (past participle)

Zdania przeczące w czasie Past Perfect tworzymy w następujący sposób:

I, you, he, she, it, we, you, they + had not (hadn't) + czasownik w III formie (past participle)

Zdania pytające w czasie Past Perfect tworzymy w następujący sposób:

Had + I, you, he, she, it, we, you, they + czasownik w III formie (past participle)

---

1. B