Bierność państw ententy, przede wszystkim Wielkiej Brytanii i Francji, wynikała z obawy przed kolejną wojną oraz z prowadzenia polityki appeasementu, czyli ustępstw wobec Niemiec. Zachodnie mocarstwa nie zareagowały stanowczo na niemieckie zbrojenia, przywrócenie powszechnej służby wojskowej w 1935 r. ani na wkroczenie Wehrmachtu do zdemilitaryzowanej Nadrenii w 1936 r.

Brak zdecydowanej reakcji pozwolił Hitlerowi złamać postanowienia traktatu wersalskiego i rozbudować niemieckie siły zbrojne. Sukcesy osiągane bez konieczności prowadzenia wojny utwierdziły go w przekonaniu, że Francja i Wielka Brytania nie zdecydują się na zbrojny opór. Wzmocniło to również pozycję Hitlera w Niemczech i zachęciło go do podejmowania kolejnych działań.

W 1938 r. państwa zachodnie zaakceptowały Anschluss Austrii, a następnie podczas konferencji monachijskiej zgodziły się na przekazanie Niemcom Sudetów. Czechosłowacja utraciła fortyfikacje, zakłady zbrojeniowe i możliwość skutecznej obrony. W marcu 1939 r. Hitler zajął Czechy i Morawy, ostatecznie likwidując państwo czechosłowackie. Niemcy zdobyły dzięki temu nowe terytoria, surowce i potencjał przemysłowy oraz poprawiły swoje położenie strategiczne w Europie Środkowej.

Polityka ustępstw osłabiła wiarygodność zachodnich sojuszy i systemu bezpieczeństwa zbiorowego. Pokazała również, że łamanie umów międzynarodowych nie pociąga za sobą poważnych konsekwencji. Sprzyjało to zbliżeniu Niemiec z Włochami i Japonią oraz pogłębiło nieufność ZSRR wobec państw zachodnich.

Wprawdzie appeasement dał Wielkiej Brytanii i Francji trochę czasu na rozbudowę własnych sił zbrojnych, jednak Niemcy wykorzystały ten okres znacznie skuteczniej. Bierność ententy należy więc ocenić zdecydowanie negatywnie, ponieważ wzmocniła III Rzeszę, osłabiła jej potencjalnych przeciwników i ośmieliła Hitlera do dalszej ekspansji. Ostatecznym skutkiem tej polityki była napaść na Polskę 1 września 1939 r. i wybuch II wojny światowej.