Mała stabilizacja - termin zaczerpnięty z książki Tadeusza Różewicza pt. „Świadkowie albo nasza mała stabilizacja” (1962), stosowany na określenie etapu w dziejach PRL, kiedy rządy sprawował Władysław Gomułka, a więc od końca lat 50 do 1970 roku. W II poł. lat 50. doszło do krótkotrwałej poprawy warunków życia polskiego społeczeństwa. Zwiększono produkcję dóbr konsumpcyjnych, budowano więcej mieszkań. Poprawiło się zaopatrzenie w niektóre artykuły żywnościowe, nastąpił realny wzrost wynagrodzeń, rozwijano produkcję dóbr - sprzętów gospodarstwa domowego, mebli, telewizorów i samochodów osobowych (m.in. Fiata 125p na włoskiej licencji).  W społeczeństwie pojawiło się poczucie większego bezpieczeństwa i swobody, którym towarzyszyła poprawa warunków bytowych. Nastąpił rozwój kultury. To wówczas powstała tzw. polska szkoła filmowa (Andrzej Wajda, Andrzej Munk, Wojciech Jerzy Has). Jednak już w kwietniu 1957 r. partia i kierowany przez nią rząd zaczęły wycofywać się z przeprowadzanych reform. Gomułka zdecydowanie przystąpił do ideologicznej indoktrynacji kultury i walki z Kościołem Katolickim. Nadal wzrastał dystans standardu życia Polaków zarówno w stosunku do mocarstw zachodnich, jak i państw sąsiednich - Węgier, Czechosłowacji oraz NRD.