Rządy Mao Zedonga w Chinach 

Po przejęciu władzy, Mao Zedong postanowił dojść do komunizmu własną drogą (maoizm).

W Chińskiej Republice Ludowej wprowadzono rządy jednej partii, kult wodza oraz cenzurę, skolektywizowano wieś, znacjonalizowano przemysł i handel, przystąpiono do walki z religią, zwłaszcza chrześcijaństwem. 

W 1958 r. Mao ogłosił plan społeczno-gospodarczy nazwany „wielkim skokiem”. Zakładał on: 1) utworzenie komun ludowych, które wyżywią Chiny oraz 2) gigantyczny wzrost produkcji przemysłowej w kraju. W konsekwencji „wielki skok” doprowadził do największego głodu w dziejach, spadku produkcji stali i zamordowania przez komunistów co najmniej 2,5 mln ludzi. 

W 1966 r. chiński dyktator rozpoczął rewolucję kulturalną. Komuniści pragnęli zniszczyć dawny dorobek kulturalny i zbudować komunistyczne społeczeństwo. Do walki z przeciwnikami politycznymi wykorzystano bojówki młodzieżowe Czerwonej Gwardii (hunwejbini), które atakowały inteligencję, niszczyły dzieła sztuki oraz zabytki architektoniczne. Urzędnicy państwowi oraz nauczyciele byli linczowani, usuwani ze stanowisk, publicznie upokarzani i torturowani. Na skutek polityki prowadzonej przez Mao Zedonga ponad milion ludzi zostało zabitych, a wiele milionów - represjonowano.