Geneza rewolucji kubańskiej: 

Od 1933 r. Kubą rządził dyktator Fulgencio Batista. Był to człowiek, który mianował się samodzielnie generałem (wcześniej był sierżantem). Okres jego rządów to lata przepełnione terrorem i korupcją. Dyktator rozbudował także system represji. Kubańczycy domagali się wprowadzenia reform. Na czele grupy spiskowców stanął młody prawnik z Hawany - Fidel Castro. Wcześniej udzielał wsparcia prawnego osobom poszkodowanym przez rządy Batisty. Został za to ukarany i spędził w więzieniu niespełna dwa lata. Następnie udał się do USA i Meksyku, gdzie zdobywał zwolenników oraz pieniądze na walkę z dyktatorem. Najprawdopodobniej wtedy nawiązał kontakty z komunistami. Na Kubę powrócił w 1956 r. i rozpoczął walkę partyzancką. Zakończyła się ona sukcesem w styczniu 1959 r. Batista uciekł a Castro zajął Hawanę.

Stany Zjednoczone nie pogodziły się ze zwycięstwem rewolucjonistów na Kubie. W 1961 r. organizowały wyprawy kubańskich emigrantów. Najbardziej znany stał się desant w Zatoce Świń. W tym samym roku USA zerwały stosunki dyplomatyczne z komunizującą, choć jeszcze nie w pełni komunistyczną Kubą.

Wpływ rewolucji kubańskiej na sytuację społeczno-polityczną w regionie: 

• przeprowadzenie nacjonalizacji przemysłu;
• wywłaszczenie amerykańskiego kapitału;
• USA starały się wymusić na Castro zmianę polityki poprzez wstrzymanie zakupu kubańskiego cukru (bogactwo wyspy);
• zbliżenie Castro do ZSRS i ChRL;
• wsparcie gospodarcze i wojskowe Kuby przez ZSRS;
• Castro rozprawił się z przeciwnikami i rozpoczął budowę państwa socjalistycznego.