Cytowana wypowiedź pochodzi z nauczania Buddy. 

Uzasadnienie: 

Budda był hinduskim mędrcem, twórcą buddyzmu. Żył w latach ok. 566-480 p.n.e. Początkowo prowadził życie typowe dla swojej warstwy społecznej, wolne od trosk materialnych. Kiedy uświadomił sobie znaczenie śmierci, starości i chorób, postanowił porzucić dotychczasowe życie i poświęcić się osiągnięciu wyzwolenia (tzw. mukti). W wieku 29 lat rozpoczął życie wędrownego ascety. Uprawiał jogę i przez 6 lat oddawał się ascezie. Po wielu tygodniach medytacji pod ogromnym figowcem odkrył sekret życia, śmierci i kolejnych wcieleń, stając się w ten sposób Buddą, czyli Oświeconym. Postać Buddy upamiętniają w Indiach liczne świątynie i posągi. 

Jego nauka opierała się na odrzuceniu rozkoszy i uciech doczesnych, a podążanie za spokojem, poznaniem i oświeceniem. Starał się, aby społeczeństwo indyjskie osiągnęło stan nirwany, czyli wyzwolenia od wszystkich cierpień (o czym jest mowa na końcu tekstu źródłowego).