Sytuacja PRL po zniesieniu stanu wojennego

Wydarzenia z lat 1981-1983 podważyły resztki zaufania do władz. Mimo zniesienia stanu wojennego w lipcu 1983 r. nie ustały prześladowania opozycji, a nawet się nasiliły. „Solidarność”, która przetrwała w podziemiu, stale była poddawana represjom, co w dużym stopniu ją osłabiało. Represje oraz trudności trudności życia codziennego w Polsce zniechęciły większość społeczeństwa do działalności konspiracyjnej. Komuniści starali się również stworzyć alternatywę dla „Solidarności”, dlatego w 1984 r. utworzyli zależne od nich Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych (OPZZ). 

W październiku 1984 r. Polską wstrząsnęło zabójstwo kapelana „Solidarności” księdza Jerzego Popiełuszkę. Kapłan naraził się komunistom swoimi kazaniami, w których domagał się wolności słowa, protestował przeciwko nadużyciom władz. Ksiądz Jerzy Popiełuszko został uprowadzony przez oficerów SB, pobity do nieprzytomności, a następnie utopiony w Wiśle. Jego pogrzeb stał się wielotysięczną manifestacją zwolenników „Solidarności” z całej Polski.

Po 1983 r. Polska nadal była biednym, szarym i przygnębiającym krajem. Sytuacja gospodarcza nie uległa poprawie. Zagraniczne kredyty nadal rosły, a władze wprowadzały kolejne podwyżki cen (w 1982 r. żywność zdrożała o 241%). Kraj pogrążał się w coraz większym kryzysie, a wielu Polaków uznało emigrację za jedyną szansę poprawy swojej sytuacji materialnej. Po stanie wojennym, w latach 80. z Polski wyjechało ok. 750 tys. osób.