Sytuacja gospodarcza Polski w latach 70. XX w.

Ekipa Edwarda Gierka obejmując władzę postawiła sobie dwa główne cele:

1. podniesienie stopy życiowej polskiego społeczeństwa (dobrobyt);

2. modernizacja i unowocześnienie polskiej gospodarki;

W 1971 r. VI Zjazd PZPR odbył się pod hasłem: „Aby Polska rosła w siłę, a ludziom żyło się dostatniej”. Zakładano, że w ciągu 5 - lat dochód państwa wzrośnie o 18%. Realizując te założenia ekipa Gierka zaciągnęła ogromne kredyty w zachodnich bankach komercyjnych z przeznaczeniem na zakup licencji mających unowocześnić polską gospodarkę i budowę nowych zakładów przemysłowych. Zyski ze sprzedaży wyprodukowanych towarów zamierzano przeznaczyć na spłatę zadłużenia. W sumie zakupiono 377 licencji (na Coca Colę, Marlboro, Fiata 126 p, sztucery myśliwskie i autobusy niskopodłogowe). Jerzy Olszewski (minister handlu zagranicznego i gospodarki morskiej) mawiał: „Niech się martwią ci, którzy pożyczają, a nie ci, którzy biorą”. W konsekwencji większość licencji okazała się przestarzała lub nieprzystająca do polskich warunków. Wrósł co prawda import, jednak eksport nie przynosił oczekiwanych zysków. Wysokie oprocentowanie kredytów spowodowało wzrost zadłużenia Polski. 

W dekadzie rządów Edwarda Gierka zrealizowano kilka większych inwestycji gospodarczych: m.in. budowę Huty Katowice, Portu Północnego w Gdańsku, Elektrowni w Bełchatowie. Zwiększono nakłady na budownictwo mieszkaniowe. To wówczas powstawały wielkie osiedla mieszkalne z wielkiej płyty.