Ideologia rasowa, którą kierował się Hitler i jego towarzysze z partii narodowo-socjalistycznej została zapisana w książce pt. Mein Kampf. W niej przyszły fuhrer dzieli ludność świata na rasy, a następnie szacuje stopień przydatności każdej z nich. Zgodnie z tym za najlepszą, za "rasę panów" Hitler uznał rasę aryjską kontynuowaną przez ludy germańskie. Stosunkowo wysoko cenił, również Francuzów i Brytyjczyków. Znacznie niżej na skali przydatności, zdaniem przywódcy III Rzeszy, znajdowali się Słowianie, którzy mieli być przydatni tylko do roli niewolników. W związku z czym mieli podlegać eksterminacji, a na ich terenach wytworzyć należało przestrzeń do życia (lebensraum) dla Niemców. Zachowanych miało być tylko ułamek Słowian do pracy niewolniczej dla Aryjczyków, którzy się tam osiedlą. W jeszcze gorszej pozycji według Hitlera znajdowały się rasy Żydów, Romów i Cyganów, które fuhrer uznał za szkodliwe i miały podlegać całkowitemu wyniszczeniu. 

Te ideologie w pełni w życie wprowadziły ustawy norymberskie z 1935 roku. Pozbawiały one Żydów obywatelstwa niemieckiego, ochrony prawnej oraz ochrony własności ze strony państwa, zakazano im również pełnienia służby w wojsku oraz pełnienia urzędów państwowych czy wywieszania flagi państwowej. Zakazane i surowo karane były małżeństwa, a nawet samo współżycie seksualne między Żydami, a Aryjczykami, bowiem uznano to jako "zhańbienie rasy". Te same przepisy dotyczyły, również Cyganów i ludności czarnoskórej.