Pius IX - nie miał udziału w procesie zjednoczenia Włoch, a właściwie był czynnikiem hamującym. Cały czas chciał zachowania Państwa Kościelnego, co uważał za kluczową sprawę w kwestii niezależności Kościoła od państwa. Gdy Rzym został wcielony do Włoch uznał się za więźnia Watykanu, ekskomuniką objął cały rząd włoski i dynastię sabaudzką, z której pochodził Wiktor Emanuel II.

Wiktor Emanuel II - był królem Królestwa Piemontu, któremu udało się zjednoczyć Włochy. Dzięki sprawnej polityce jego premiera Camillo Cavoura rozszerzał swoje władanie nad Lombardią, Wenecją, Parmą, Modeną, Toskanią, Państwem Kościelnym. Dzięki rewolucji i działalności Garibaldiego przyłączone zostało również Królestwo Obojga Sycylii, a Wiktor Emanuel II został ogłoszonym królem Włoch.

Giuseppe Garibaldi - zatwardziały rewolucjonista i republikanin. W kwietniu 1860 r. ruszył na czele marszu tysiąca czerwonych koszul na pomoc rewolucjonistom w Królestwie Obojga Sycylii. Tam obalił władze Burbonów i szerzył nastroje republikańskie. Wówczas na te ziemie wkroczyły wojska piemonckie, a za pomocą plebiscytu włączone je do Królestwa Sardynii, które później przerodziło się w Królestwo Włoch.

Przedstawiona trójka nie współpracowała ze sobą, tylko dwójka z nich działała na rzecz zjednoczenia Włoch, przeciwny temu był Pius IX, który chciał zachować Państwo Kościelne. Z kolei Wiktor Emanuel II i Garibaldi kierowali się różnymi interesami politycznymi, król Sardynii chciał monarchii we Włoszech, a Garibaldi republiki.