Emancypacja kobiet w Polsce wpisywała się w szerszy ruch, był on związany ze sprawą narodową i niepodległością ojczyzny na przełomie XIX i XX w. Za pierwszą polską emancypantkę uznaje się Klementynę Hoffmanową, która popularyzowała edukację wśród dziewcząt i samodzielnie się utrzymywała. Choć tak naprawdę to jej wychowanki dokonały rewolucji. Mowa np. o Narcyzie Żmichowskiej. Ta po ukończeniu Instytutu Guwernantek wyjechała za granicę, gdzie po raz pierwszy zetknęła się z feminizmem, którym przesiąkła. Po powrocie do Polski zaangażowała się w działalność oświatową i publiczną, szokowała "męskim stylem życia" (np. jeździła konno i paliła cygara). Jej postawa przysporzyła jej wielu entuzjastek.

Jeszcze przed odzyskaniem niepodległości polskie emancypantki wysuwały dwa zasadnicze postulaty:

a) uzyskanie praw politycznych

b) zagwarantowanie powszechnego dostępu do edukacji

Jednym z sukcesów było uzyskanie przez Marię Dulębiankę, (przyjaciółka/partnera) Marii Konopnickiej, ponad czterystu głosów do Sejmu w Galicji. Ostatecznie jednak jej kandydatura została odrzucona "ze względów formalnych".

Walkę o dostęp kobiet do wyższej edukacji prowadziła Kazimiera Bujwidowa, która założyła pierwsze gimnazjum żeńskie na ziemiach polskich. Akcja działalność opłaciła się, ponieważ na UJ w 1897 r. zostały przyjęte pierwsze studentki.

Na początku XX wieku prężnie działała Paulina Kuczalska-Reinschmit. Była ona założycielką Związku Równouprawnienia Kobiet Polskich i redaktorką naczelną czasopisma "Ster".

I wojna światowa stanowiła dla polskich kobiet moment przełomowy. W 1918 r. doszło do przyznania im praw wyborczych. Był to skutek uznania ich wielkiej roli w przechowaniu idei polskości w okresie zaborów i ich udziału w walce o niepodległość. Ważną rolę w tym procesie odegrała Aleksandra Piłsudska, feministka i żona Józefa Piłsudskiego. W okresie dwudziestolecia międzywojennego działalność organizacji kobiecych rozwijała się.

Wybierz dowolne rozwiązanie