1. Na mocy przywileju piotrkowskiego, uchwalonego w 1496 r., monarcha po raz kolejny zapewnił szlachcie uprzywilejowaną pozycję. Przywilej tez zwalniał szlachtę z opłat celnych za towary sprowadzane na własny użytek i umożliwił swobodne spławianie ich rzekami („O wolnej żegludze na rzekach”). W statucie ograniczono możliwość opuszczania wsi przez chłopów do jednej osoby rocznie („O synach kmiecych”), a mieszczanom zakazano posiadania dóbr ziemskich oraz nakazano sprzedaż tych, które stanowiły ich własność („Zakaz posiadania dóbr ziemskich przez mieszczan i plebejów”). Wprowadzono również zakaz opuszczania kraju przez robotników sezonowych w okresie żniw („Zakaz wychodzenia z Królestwa w porze żniw”). Potwierdzono, że najwyższe godności królewskie mogą być piastowane wyłącznie przez osoby pochodzenia szlacheckiego („O nieprzyjmowaniu plebejuszów do wyższych godności kościelnych”).

2. Po 1496 r. wzrosła pozycja szlachty w Królestwie Polskim. Przedstawiciele tego stanu uzyskali olbrzymie uprawnienia, kosztem pozostałych grup społecznych. Szlachta posiadała władzę, z którą musieli się liczyć monarchowie. Od momentu uchwalenia statutu, mieszczanie nie mogli obejmować urzędów oraz posiadać jakichkolwiek dóbr ziemskich. Statuty piotrkowskie zabraniały chłopom opuszczania wsi. W myśl zmian, tylko jeden chłop w roku mógł opuścić wieś. Poza tym tylko jeden członek danej rodziny chłopskiej miał prawo do zmiany zawodu oraz przeniesienia się do miasta. Ograniczono opuszczanie państwa przez robotników sezonowych w czasie żniw. Kmieci jeszcze silniej przywiązano do ziemi.