Platon rozumiał miłość (eros) jako dążenie duszy do piękna i dobra, które rozpoczyna się od fascynacji pięknem cielesnym, a następnie prowadzi ku wyższym formom - pięknu duszy, wiedzy, aż po kontemplację samej idei Piękna. W dialogu Uczta ukazuje miłość jako siłę napędzającą duchowy rozwój człowieka i jego powrót do świata idei, gdzie prawdziwe piękno i dobro mają swoje doskonałe istnienie. Miłość u Platona jest więc drogą od zmysłowego do duchowego, od przemijającego do wiecznego.