Przykładowe wyjaśnienie jednej z sentencji z Księcia Niccolò Machiavellego:

• „Gubi sam siebie ten, kto drugiego czyni potężnym”.

Przytoczone powyżej zdanie należy rozumieć w szerszym kontekście doktryny politycznej zapoczątkowanej przez Machiavellego, mianowicie makiawelizmu. Doktryna ta akcentuje, że w praktyce politycznej liczą się nie uczciwość i dobro, lecz skuteczność, osiągana nawet za cenę uciekania się do moralnego zła. Kluczowa dla makiawelizmu jest zasada: „cel uświęca środki”, w myśl której można stosować przemoc, podstęp i obłudę, o ile pomaga to umocnić władzę i zwiększyć siłę państwa. Makiawelizm akceptuje więc nieuczciwe lub nawet okrutne postępowanie, pod warunkiem, że jest to opłacalne.

W makiawelizmie chodzi przede wszystkim o to, aby wzmacniać władzę. Dzieło Książę można interpretować jako rodzaj poradnika dla władców odnośnie tego, co powinni czynić, aby rządzić skutecznie. Władca powinien więc wzmacniać swoją siłę i powiększać własne wpływy, bo gdy pozwala na zwiększenie mocy kogoś innego, to po jakimś czasie może się okazać, że ten ktoś zwiększy swoją siłę na tyle, iż odbierze mu władzę.